Uczniowie klasy 1 a przeżyli wspaniałą przygodę – wspólnie zakisili kapustę, którą wykorzystają ich rodzice do przygotowania potraw do klasowej wigilii. W tej czynności uczestniczyła mama Oli, mama Wiktora i babcia Zuzi. Tradycja kiszenia kapusty w Polsce to dawny, jesienny rytuał w gospodarstwach, który łączył całe rodziny, stanowiąc najważniejszy sposób na przetrwanie zimy. Dzieci na wcześniejszych lekcjach dowiedziały się jak ważne w żywieniu człowieka są kiszonki. Podczas spotkania panie poszatkowały kapustę na szatkownicy, potem do glinianej beczki wsypywały kapustę razem z solą, marchewką i przyprawami. Dzieci miały niezwykłą frajdę, ponieważ najpierw myły nogi, potem samodzielnie deptały kapustę. Radości było mnóstwo, każdy deptał i patrzył jak kapusta „puszcza” sok. Na koniec do kapusty włożono kilka jabłek, które ukiszą się razem z całą zawartością beczki. Wszystko przykryto ściereczką, położono deseczki i na nie dano kamień. Uczniowie dowiedzieli się, że zgodnie z tradycją kiszenie należało zakończyć najpóźniej do Wszystkich Świętych, wierzono, że kapusta robiona później może się nie udać. Najważniejszym celem tej niebywałej lekcji było pokazanie dzieciom faktu, iż rodzina powinna jednoczyć się zawsze, szczególnie podczas wspólnej pracy, w czasie radosnych chwil, które służą dobru i są fundamentem jedności rodzin. Bardzo dziękuję pani Ewelinie, pani Aleksandrze i pani Teresie za ogromną pomoc, dzieciom za pracowitość radość i ciekawość tego, co to się dzieje. Mężowi za noszenie beczki, szczególnie tej z kapustą – którą trzeba obmywać, by była dobra.
Józefa Winnicka-Sawczuk
